Σπυρίδων Περεσιάδης,  Η νεράιδες

Σπυρίδων Περεσιάδης, Η [sic] νεράιδες, τυπογραφείο Σαλιβέρου, Αθήναι χ.χ.

 

Η Πούλια μαζί με τον υπόλοιπο Χορό νεράιδων ψάχνει να βρει την χαμένη της φλογέρα. Ο φόβος τους είναι μεγάλος γιατί στην περίπτωση που κάποιος βοσκός την βρει και παίξει την μελωδία της θα μπορέσει να δει τις νεράιδες μπροστά του. Έτσι κι έγινε, ο βόσκος Ζήκος βρίσκει την φλογέρα, μαγεύεται από τις νεράιδες και πάνω στο χορό τους, κλέβει το πέπλο της Πούλιας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, η νεράιδα να βρεθεί υπό την κατοχή του, χωρίς την θέλησή της. Οι υπόλοιπες νεράιδες προσπαθώντας να την σώσουν, φέρνουν την βαρυχειμωνιά μέσα στον Απρίλη, καταστρέφοντας το βιός όλων. Εν τέλει ο Χορός των νεράιδων καταφέρνει να πάρει το πέπλο και να ελευθερώσει την Πούλια. Ωστόσο η ίδια που έχει αρχίσει σιγά σιγά να ερωτεύεται τον Ζήκο, επιστρέφει κοντά του δίνοντάς του η ίδια το πέπλο της. Ο Ζήκος το σκίζει, ώστε να μην του το ξαναπάρουν ποτέ, με αποτέλεσμα η Πούλια να πέσει νεκρή αφού της ήταν αδύνατο να ζήσει χωρίς αυτό. Ο Χορός των νεράιδων όμως επιστρέφει, της ράβει το μαντήλι, εκείνη ξαναζωντανεύει και επιστρέφει στους ουρανούς μαζί τους. Το έργο τελειώνει με την Πούλια να λέει στον Ζήκο να ζει με μοναδικό σκοπό την θύμησή της στα όνειρα του.

 

* * *


Τα πρόσωπα που λαμβάνουν μέρος στη δράση είναι τρεις άντρες, τρεις γυναίκες και ο Χορός των «Νηρηίδων». Η σκηνή τοποθετείται στα Αροάνια όρη. Το έργο στηρίζεται σε ποικίλους θρύλους και παραδόσεις που έχουν να κάνουν με τις νεράιδες και τον τρόπο που τις βλέπουν οι άνθρωποι. Η συγκεκριμένη παράδοση, που εμφανίζεται και σε άλλα έργα σύγχρονων του Περεσιάδη, θέλει όποιον βρει πέπλο νεράιδας να την αιχμαλωτίζει και να την κρατά κοντά του για πάντα. Η παράδοση αυτή συμπληρώνεται και από άλλες σχετικές δοξασίες, όπως: αν κάποιος βοσκός παίξει την φλογέρα της νεράιδας τότε θα έχει την καλή τύχη να βλέπει νεράιδες (σελ.10) ή αν σχίσει το πέπλο της αυτή πεθαίνει (σελ.60). Μέσα από αυτό το παραδοσιακό υλικό ο συγγραφέας προσπαθεί να σκιαγραφήσει το δίπολο του καλού και του κακού. Οι βοσκοί χαρακτηρίζουν τις νεράιδες στρίγγλες γιατί τις θεωρούν υπεύθυνες για την καταστροφή της περιουσίας τους. Επιπλέον υπάρχει ο θρύλος πως οι νεράιδες μαγεύουν τους βοσκούς και τους οδηγούν στην τρέλα (σελ.20). Μια όψη της ληστείας εκείνου του καιρού αποτυπώνει η απόπειρα των βοσκών να κλέψουν πρόβατα και γίδια από άλλους συγχωριανούς τους νύχτα που έχει φεγγάρι (σελ.14). Στο έργο υπάρχουν επίσης, πολλά τραγούδια σχετικά με τις νεράιδες (σελ. 22, 31, 37, 55).


(Το έργο εντοπίστηκε ψηφιοποιημένο στην Ψηφιακή Βιβλιοθήκη Νεοελληνικών Σπουδών Ανέμη http://anemi.lib.uoc.gr/metadata/d/f/c/metadata-2e66338260a69b2310770a08433c30a8_1243587075.tkl (1/11/2014)]

 

© ΤΜΗΜΑ ΘΕΑΤΡΟΥ, ΣΧΟΛΗ ΚΑΛΩΝ ΤΕΧΝΩΝ, Α.Π.Θ.